Πρόσφατα σχόλια

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ

1244-taxinopita erotas.jpg
Ταχινόπιτα

Tης αγκινάρας

Αξιολόγηση Χρήστη: / 0
ΧείριστοΆριστο 

Με ή χωρίς αγκάθια, στρογγυλές ή μακρουλές, πράσινες ή μοβ, οι ποικιλίες της αγκινάρας που υπάρχουν στην αγορά από τον Νοέμβρη μέχρι τον Ιούνιο, είναι γύρω στις ενενήντα.

Δεν έχουμε λοιπόν παρά να διαλέξουμε. Σε γενικές γραμμές ωστόσο, όλες οι ποικιλίες δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές ως προς τη γεύση τους.

Μαθήματα…ανατομίας

Η αγκινάρα είναι ένα σύνολο από μικρά άνθη που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα και που βρίσκονται μέσα στην καρδιά μαζί με το χνούδι, το οποίο προστατεύεται από τα φύλλα, τα οποία γίνονται όσο περνάει ο καιρός όλο και πιο σκληρά. Για να ανακαλύψουμε με ακρίβεια τη φύση της πρέπει να την κόψουμε στη μέση. Στο εσωτερικό της εμφανίζονται πρώτα απ όλα τα άνθη που δεν έχουν ακόμα ωριμάσει και τα οποία σχηματίζουν την ανθοταξία. Αποτελούν το πιο τρυφερό και καλό μέρος της αγκινάρας, την καρδιά. Πάνω στο άνθος ακουμπά μια χουφτίτσα από άσπρες ίνες σαν γένια. Το τρίτο τμήμα που περικλείει τα άλλα δύο, είναι τα πράσινα ή μαβί φύλλα, τα οποία προστατεύουν τους ανθούς.  Είναι πολύ σκληρά, όπως εξάλλου υποδηλώνει και το όνομά τους, το οποίο στα λατινικά (bractea) σημαίνει μεταλλικό φύλλο. Τα εσωτερικά φύλλα μπορούν να καταναλωθούν και είναι τρυφερά. Μπορεί επίσης να καταναλωθεί ένα τμήμα από το κοτσάνι, 3 – 4 εκ. κάτω από την καρδιά, αρκεί να έχει καθαριστεί κατάλληλα.

Αν η αγκινάρα συλλεχθεί την κατάλληλη χρονική στιγμή για να καταναλωθεί, τότε στο κέντρο των φύλλων εμφανίζονται χνουδωτά πέταλα, χρώματος ροζ με αποχρώσεις λιλά.

Το φυτό της αγκινάρας ζει έξι ή εφτά χρόνια, γίνεται παραγωγικό κατά τη διάρκεια του δεύτερου χρόνου και φτάνει στον ύψιστο βαθμό καρποφορίας και αποδοτικότητάς του στον τρίτο χρόνο.

Παραμένει σταθερό για μερικά χρόνια και στη συνέχεια αρχίζει να φθίνει. Έχει υπόγειους κορμούς που μοιάζουν με ρίζες, από τους οποίους ξεφυτρώνουν πολλά βλαστάρια. Οι καλλιεργητές διαλέγουν τα πιο γερά και φτιάχνουν φυτά που μπορούν να φτάσουν το ενάμισι μέτρο. Κάθε φυτό παράγει πολλές αγκινάρες. Οι καλύτερες είναι εκείνες που μεγαλώνουν πρώτα στο κέντρο του φυτού. Εκείνες που έχουν μικρές διαστάσεις και φυτρώνουν στην τελευταία συγκομιδή συνήθως κονσερβοποιούνται σε λάδι.

Από διατροφικής άποψης η αγκινάρα έχει μεγάλη θρεπτική αξία. Περιέχει εκτός από μεταλλικά άλατα (σίδηρο, ασβέστιο, φώσφορο) και βιταμίνες (Α, Β, C), ορισμένα στοιχεία που της προσδίδουν την ιδιότητα να είναι διουρητική και να καθαρίζει το συκώτι και τη χοληδόχο κύστη. Επίσης ανακουφίζει από τις κεφαλαλγίες που προέρχονται από την κακή πέψη.

Ο καταναλωτής που αγοράζει την αγκινάρα πρέπει να λαμβάνει υπόψη του τη μεγάλη ποσότητα που πετάει για να υπολογίσει σωστά τις μερίδες του. Πρέπει να προσέχει να αγοράζει αγκινάρες σφιχτές, με κοτσάνι φρέσκο και με γυαλιστερά και κλειστά φύλλα. Στο σπίτι οι αγκινάρες μπορούν να διατηρηθούν για μια  δυο μέρες στο νερό, σα λουλούδια. Μόνο οι μικρές και νεαρές αγκινάρες μπορούν να καταναλωθούν ολόκληρες, πάντα όμως είναι καλύτερα να ανοίγονται για να αφαιρεθούν τα γένια ή το χνούδι.

Η ιστορία της αγκινάρας

Η αγκινάρα αποτελεί το σύμβολο της Σκοτίας και εμφανίζεται στο στέμμα ενός παλιού σκοτσέζικου τάγματος, το οποίο υπάρχει ακόμα στις μέρες μας. Οι αγριοαγκινάρες και οι κανονικές αγκινάρες  είναι φυτά αφρικανικής προέλευσης και έχουν μεγάλη ιστορία. Υπάρχουν αναφορές σε γραπτά κείμενα και σε ζωγραφικές αναπαραστάσεις που χρονολογούνται τουλάχιστον 2500 χρόνια πριν, όπως επίσης και σε γεωπονικά κείμενα και σε συνταγολόγια της αρχαίας Ρώμης. Οι Ρωμαίοι τις εισήγαγαν από τις ισπανικές και αφρικανικές επαρχίες τους. Για μερικούς αιώνες τα ίχνη της αγκινάρας χάνονται και ξαναβρίσκονται πια σε συνταγές μαγειρικής από το Μεσαίωνα και μετά. Οι αρχαίοι Έλληνες ονόμαζαν την αγκινάρα κινάρα, από το λατινικό Cynara. Το επιστημονικό της όνομα Cynara  scolimus προέρχεται κατά συνέπεια από τα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά. Η αραβική ονομασία harsuafa έχει επηρεάσει το σχηματισμό των ονομάτων του φυτού στις βασικές ευρωπαϊκές γλώσσες. Η πιο αρχαία ονομασία είναι προφανώς η ισπανική cachofa. Πράγματι η θριαμβευτική επιστροφή της αγκινάρας στην Ευρώπη ύστερα από τη μακρόχρονη μεσαιωνική λήθη , έγινε χάρη στους Άραβες, οι οποίοι την επανεισήγαγαν όπως και πολλά άλλα τρόφιμα στη Ισπανία. 

Μεταφορά στην κορυφή